تنها در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

در بیهودگی انتظار پیوستن به تو چه بی صبرانه مانده ام

چه خوانا دوریی ات را بر سردر خانه نوشته اند

ومن در نخواندن آن چه پا فشارانه مانده ام

چه بسیار است دورویی ها،فراموش کردنها و گسستن ها

و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام

رفیقان همه با نارفیقی خود رفتند

من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام

خواستگاه من کجاست که من آنجا قنودن خواهم

من در پیمودن راه چه عاجزانه مانده ام

من در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

کو دلم؟کو دلی که برد و نداد

  غارتم کرده،داد می خواهم

  دل خونین،مرا چکار است

  دلی آزاد و شاد می خواهم

  دلگرم آرزوی عشقی نیست

  بی دلان را چه آرزو می باشد

  دل اگر بود باز می نالید

  که هنوزم نظر به او باشد

  او که از من برید و ترکم کرد

  پس چرا پس نداد آن دل را

  وای بر من که مفت بخشیدم

  دل آشفته حال غافل را

پروردگار را

من همان پریشان حال همیشگی

 ام با چشمانی پر از اشک

با قلبی آکنده از درد با دستی که

 همیشه به سوی درگاهت

        دراز است

   ازین دنیای تیره و تار به تو پناه اورده ام

                        پروردگارا

یاریم ده و نگذار در باتلاق دنیافرو روم دلم برایت تنگ است دستهایم

                                                          را بگیر.

نه خیال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه دیروز  را
نه گذر لحظه؛  نه بازی های زمانه؛ هیچکدام مرا نشکست
اما باز میگویند مجرمم چرا؟؟؟
راستی مسافر
دستانم با چند دکمه ی پیراهنت عجین شد؟
پاهایم چند آرزویت را له کرد؟
چشمانم چند خوابت را آشفته کرد؟

 راستی مسافر :وقتی زیر شلاق درد بودی
چند باده به سلامتی من نوشیدی؟
چند بوسه ی گل پرپرت شد؟

                                 بقیه در ادامه مطلب...                                        

آسمان امشب به حالم مویه کن

                     روح تب دار مرا پاشویه کن

آتش افکند عاشقی بر حاصلم

                  گریه کن در مجلس ختم دلم            

گریه کن ای عشق روحم تیر خورد

               شانه احساس من شمشیرخورد

آن که میگفتند پشت قابهاست

                    دختر فرمانروای آبهاست

آن که میگفتند از جنس گل است

          شرح احساسات سبز بلبل است

                                                   بقیه در ادامه مطلب....

خدایا

شاید مرا دیگر فردایی نباشد.

پس امروز را به من ببخش تا آنرا در هوای تو سر کنم.

شاید دیگر الهامی نباشد تا باز از تو گویم پس بگذار در تکرار سخن آخر بمانم

و در جایی که جز من و تو کس دیگری نیست خود را از آن تو بدانم که تو مرا برای خود آفریدی

زندگی را با نگاهی بمن آموختی و مرا در مرگ دریافتی و تو با صداقت بمن گفتی دنیا بی مهر است .

تو از وفای جهان دیگری گفتی پس مجموعه ای از مهرت تردید مرا شکست

ودرملک تو از غیرتو بی نیاز گشتم

ای آنکه تولدم را بمن بخشیدی جز زندگی چه دارم که در پایت بریزم

نمیدانم چرا باید چنین ساز مخالف سر کنم یکسر
نمیدانم چرا گردونه را وارونه میبینم
در این بهر خروشان ... دگر راه نجاتی نیست
نمیدانم چرا این چشمه را خشکیده میبینم
همه دنیای من شد شک و تردید و فقط یک چیز...
و آن اینکه دلی را عاشق و شیدای دلداری نمیبینم
چرا باید چنین باشد؟ چرا؟؟؟؟؟؟؟
زمانی بود ؛کاتب مشق عشق میکرد و دیگر هیچ
زمانی بود ؛درویشی و مهر و دوستی  هر جا هویدا بود
چرا باید به جای مهر /کینه را مهمان دلها کرد

                      بقیه در ادامه مطلب...

به دیدنت می آیم تا یاسهای خانه ات را به تماشای سکوت شبانه هایم ،مهمان کنم
 که با نفس یاسهای تو ،لمس تپش های عشق ،خواستنی تر است.
شکوه نخواهم کرد؛؛ نه از نا مردمی ها و نه از گم شدن ها.
می خواهم برایت از تولدی دوباره بگویم.
از طلوعی که به هیچ غروبی پیوند نخواهد خورد.
 می خواهم نشانی سبز ترین باغ خدا را در گوش تو زمزمه کنم
 و تو قول می دهی که این راز بزرگ بین حس من و ذهن تو می ماند؛

                                     بقیه در ادامه مطلب...