نان را از من بگیر ، اگر میخواهی ،
هوا را از من بگیر ، اما
خنده ات را نه .

گل سرخ را از من بگیر
سوسنی را كه میكاری ،
آبی را كه به ناگاه
در شادی تو سرریز میكند ،
موجی ناگهانی از نقره را
كه در تو میزاید .

از پس نبردی سخت باز میگردم
با چشمانی خسته
كه دنیا را دیده است
بی هیچ دگرگونی ،
اما خنده ات را كه رها میشود
و پرواز كنان در آسمان مرا میجوید
تمامی درهای زندگی را
به رویم میگشاید

عشق من ، خنده تو
در تاریك ترین لحظه ها میشكفد
و اگر دیدی ، به ناگاه
خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست ،
بخند ، زیرا خنده تو
برای دستان من
شمشیری است آخته .

دسته گل تو              

گلدانم و بسویم دسته ای گل
فرستادی، مرا پروانه کردی
مرا کاشانه چون غمخانه ای بود
تو این غمخانه را گل خانه کردی
زدست قاصدت گل را گرفتم
بهر گلبرگ آن صد بوسه دادم
پس از آن ، با دلی آکنده از عشق
به آرامی به گلدانی نهادم
شبانگه گرد گل پروانه گشتم
بیاد تو به گل بس راز گفتم
حکایت ها که با تو گفته بودم
بجای تو به گلها باز گفتم
میان دسته ای گل « زنبقت» را 
زا اشک چشم گریان آب دادم
«بنفشه » را به یاد گیسوانت

به انگشتم گرفتم تاب دادم

فرقی نمی کند که بخوانیم راه را
وقتی به متن جاده نوشتن چاه را

فانوسهای مرگ که در چشم گرگ هاست
روشن نوشته اند زمستان و آه را

بند آمده دوباره نفس های جزر و مد
دزدیده اند پشت هوس سیب ما ه را
اینجا شروع پنجره اصلا" قشنگ نیست

ای میله ها ! چگونه بکوچم نگاه را ؟
هر چند پلک خاطره ها باز بشته است
ایمان بیاورید سرود پگاه را

فردا دوباره پنجره ها تازه می شوند
تا وا کنند مشت شب رو سیاه را

ازکتاب:صدف های لال

قصه عشق من و تو

قصه عشق من و تو

قصه درد و جداییست

وقت لبخند دوبارم

لحظه سبز رهاییست

قصه عشق من و تو

قصه برف با خورشید

بشکنه دست کسی که

پر پروازمونو چید

به دادم برس ای اشک

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو ازدوری کی نپرس  از چی گرفته

منو دریغ یک خوب به ویرونی کشونده

عزیزمه تا وقتی نفس تو سینه مونده

تواین تنهایی تلخ منو یه عالمه یاد

نشسته رو به رویم کسی که رفته بر باد

کسی که عاشقانه به عشقش پشت پا زد

برای بودن من به خود رنگ فنا زد

چه دردیه خدایا نخواستن اما رفتن

برای اون که سایه س همیشه رو سر من

به تو فکر می کنم

روی ابریشم چین نبض صداتو میشه دوخت

میشه اسم تورو به شعله گره زدو نسوخت

میشه ته مونده ی دریا رو به یادت سر کشید

میشه جز تو حتی آسمون آبی رو ندید

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

به تو فکر می کنم...به تو فکر می کنم

اشکای من گوله گوله می چکن رو ماهیتابه

همه دود میشن می سوزن شام من گریه کبابه

اشکای من قطره قطره می چکن روی کتابام

داره باز بارون می باره اول و آخر حرفام

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

.

.

دیدی که رسوا شد دلم....

دیدی که رسوا شد دلم
غرق تمنا شد دلم
دیدی که رسوا شد دلم
غرق تمنا شد دلم
دیدی که من با این دل
بی آرزو عاشق شدم
با آن همه آزادگی
بر زلف او عاشق شدم
عاشق شدم
ای وای اگر صیاد من
غافل شود از یاد من
قدرم نداند
فریاد اگر از کوی خود
وز رشته ی گیسوی خود
بازم رهاند
دیدی که رسوا شد دلم
غرق تمنا شد دلم.....

باور نکن تنهاییت را.....

باور نکن تنهاییت را
من در تو پنهانم تو در من
ازمن به من نزدیکتر تو
ازتو به تو نزدیکتر من
 
باور نکن تنهاییت را
تا یک دلو یک درد داری
تا در عبور از کوچه ی عشق
بر دوش هم سر می گذاری
 
دل تاب تنهایی ندارد
باور نکن تنهاییت را
هرجای ای دنیا که باشی
من با توئم تنهای تنها....
 

همین احساس شیرینه..

همین احساس شیرینه

که می دونم تورو دارم

که میدونم منم هرگز

تو رو تنها نمیذارم

من این دلبستگیها رو

به یک دنیا نمیفروشم

همین بسه که میدونم

همیشه در تو میجوشم